نگاشته شده توسط: Dr. OZ | ژوئن 3, 2007

A Rainy Day Story, another version

راستش یه دوستی به من سفارش داد یه متنی بنویسم در مورد مشارکت مبتلایان به اچ.آی.وی در آموزش به دیگران تا آن رو ضمیمه کنه به مطلبی که خودش نوشته. خوب من هم اینو نوشتم که در اون اسمی از خودم و امیررضا و زندگی مثبت نیومده بود. حالا ورژنی رو روایت می کنم که یه کم فرق داره
مهشید رو از کارگاه خلاقیت در تولید مواد آموزشی که یونیسف در سال 1382 برگزار کرد می شناختم. دختری آرام، باهوش و تلاشگر که بعداز کارگاه از اولین کسانی بود که در گروه اینترنتی ایران-اچ.آی.وی ایدز عضو شد و هر چند اونجا خیلی فعال نبود ولی هر از چندی سراغ برنامه های اچ.آی.وی و نتایج اون کارگاه رو می گرفت. تا این که بهش پیشنهاد کردم چطوره خودش پیشقدم بشه و یک برنامه آموزشی برای مدرسه خودشون هماهنگ کنه. او هم با پیگیری و صحبت با اولیای مدرسه این کار روکرد. راستش اولین باری بود که برای یک مدرسه آموزش اچ.آی.وی می گذاشتیم و هر چند قبلش با دانشگاهها این تجربه رو داشتیم یه کم صحبت در جمعی بسته و محدود سخت بود. باز هم دست به دامن بچه های اچ.آی.وی مثبت شدم که متأسفانه خانمهای مبتلا نتونستند اون روز که 15 اسفند 83 بود بیایند، شاید یک دلیلش هم رگبار باران شدیدی بود که اون روز اومد. فقط امیررضا و مهدی آمدند و برنامه خوبی در دو زنگ برای بچه ها برگزار کردیم که طبق معمول بیشتر بیان تجربیات مبتلایان بود و پرسش و پاسخ . اجرای موسیقی مهدی هم مورد استقبال بچه ها واقع شد هرچند به دلایلی بعد از آن نتوانستیم در مدارس دیگر این بخش را داشته باشیم. با راه افتادن مؤسسه زندگی مثبت فکر می کردیم بتوانیم این حرکتها را منسجم تر و با شناسنامه انجام دهیم، اما متأسفانه مواجه شدیم با بخشنامه وزیر آموزش و پرورش که ارائه هرگونه برنامه خارج از کتابهای درسی درباره ایدز را حتی اگر (وزارت بهداشت مجری آن باشد) ممنوع کرده بود و ما چون این را تا مدتی نمی دانستیم با حیرت به دربسته میکوبیدیم. البته امسال گویا بچه های زندگی مثبت توانسته بودند برنامه های مشابهی با حمایت بخش آموزش سلامت وزارت بهداشت در هقته سلامت انجام دهند. امیدوارم این حرکتهای مردمی، داوطلبانه و مؤثر جایگاه بهتری در سیاستهای مسؤولان پیدا کنند
پ.ن: گروه اینترنتی ایران-اچ.آی.وی -ایدز در واقع بعد از کارگاه های یونیسف شکل گرفت به خاطر اینکه اغلب کارشناسانی که از سازمانهای مختلف تو این کارگاهها حاضر می شدند اصرار داشتند که به نوعی همکاری و ارتباط بین شان حفظ شود و چون یونیسف نمی توانست این کار را در برنامه های خود بگنجاند باید یک نفر پیشقدم می شد برای ایجاد این شبکه، خوب من راه حل اینترنتی آنرا پیدا کردم که البته کامل نبوده و نیست به خاطر این که خیلیها با اینترنت آشنا نبودند و آنهایی هم که عضو شدند بعدن خیلی فعالیت و مشارکت در گروه اینترنتی نداشتند، اما از قدیم گفتن کاچی به از هیچی. فعلا که با 138 عضو یکی از گروه های تخصصی مهم ایرانی محسوب میشه و از جوانان و روزنامه نگاران گرفته تا فعالان غیردولتی و پزشکان و سیاستگذاران بهداشتی در اون عضو هستند. شما هم اگر علاقمندید عضو بشوید

Responses

  1. با آرزوی سلامتی برای تمام مردم دنیا و به آرزوی بسیار بزرگم که هیچ کس در هیچ کجای دنیا بیمار نباشه

  2. بعضی وقتا وقتی منفیم هستی از عهده خودت بر اومدن خیلی سخته… مرحبا به بچه های مثبت …. مقاومت آموزش و پرورش در مقابل آموزش مفاهیم مورد نیاز جامعه واقعا قابل تعمق…. آقای زمانی سپاس از کلام… و خداوند کلمه را آ فرید!!!!!!ا


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: